Elektrisitet

Til førre bloggpost kommenterte Karin ein aktuell Dagblad-artikkel, link til den finn de i kommentaren. Stikkord: «elektrisitet», «sex», «Zanzibar». Også fine ord for avissal.

Artikkelen baserer seg på den norske antropologen Tanja Winther si nye bok, om Uroa på austkysten av Zanzibar, etter elektrisitet.

Innføring av elektrisitet – eigentleg ei konkret, teknisk hending. Men Tanja Winther skildrar korleis mange sider ved livet i ein tidlegare straumlaus landsby vert endra med elektrisitet. Mellom anna sexlivet har visst skranta. Med lys i huset, kanskje til og med TV, er det plutseleg grunn til å vere oppe. Folk legg seg seinare, somnar tvert.

 Noko litt anna. Mat og matlaging interesserer meg svært, og på denne øya der eg gjer feltarbeid er det mykje å lære og oppleve kring mat. Førre veke var me ute på markene og planta «muhogo», cassawa, og «muhindi», mais. So no klarer eg å sjå opp og ned på ein slik cassawa-pinne til planting (plantar du den opp-ned skjer det naturleg nok lite), og eg veit at enden skal 2 tommar nedi jorda (når skal eg få brukt denne kunnskapen igjen? Kan me plante cassawa i Jostedalen?).

Etter å ha lese Dagbladet-artikkelen kom eg til å tenkje på noko, angåande mat på straumlause Tumbatu. Der kokar dei alltid mykje mat til middags, meir enn berre til familien. Noko av restane vert kanskje spart til kveldsmat, men ellers vert den distribuert til folk som kjem innom, eller sendt i ei skål til ein nabo, familie, etc. Dei har jo ikkje kjøleskåp! So klart, derfor må maten etast opp same dag. «Restar frå måndag, frå tysdag, frå onsdag, og i dag er det torsdag», er ikkje omkvede der. Og gav du nokon ei skål ris og bønner ein dag, so får du kanskje attende poteter og fisk neste dag. Antropologien kallar det resiprositet: nokon gir – det vert mottatt – det vert gitt noko attende. Denne sirkuleringa av mat fører til/kjem av at folk går på besøk på kryss og tvers, heile tida. Ein slepp sitje sture heime aleine ein heil dag.

 Skal tru kva som skjer når elektrisitet og kjøleskåp kjem? Kanskje folk sluttar å gå like mykje på besøk? Eg tippar eigentleg ikkje det. Men kanskje det vert nye grunnar til å gå på besøk, som å sjå på tv hos nabo’n, hente noko i kjøleskapet til mora, etc..

Ellers – mitt «kollektiv» her eg bur når eg er i byen er skandinavisk for tida. Norsk jente, svensk jente, 2 danske jenter. Også eit par franske, og han som eig huset, herifrå. I går kveld laga eg sjokoladekake! Det er ikkje lett å oppdrive alle ingrediensar, eller kakeform for den del, eller steikeomn for den del, men no var alle ting på plass og kaka er allereie oppeti, vart ikkje noko bloggbilete av bragdi. Like greit, for steikeomnen heller, so kaka vart svært skeiv, men svært god.

Til sist – for tida er eg svært nøgd med å bu på ei øy der mesteparten er muslimar, og med at mitt feltarbeid er på ei endå mindre øy, og 100% islam. Kvifor? Fordi det er langt mellom svinefarmane (har høyrt rykter om ein liten svinefarm på austkysten, men dette er berre lause rykter.. Ja også desse villgrisene då, men heller ikkje dei har eg sett).

Legg att eit svar

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com logo

Du kommenterer no med WordPress.com-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Google photo

Du kommenterer no med Google-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Twitter-bilde

Du kommenterer no med Twitter-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Facebook-foto

Du kommenterer no med Facebook-kontoen din. Logg ut /  Endre )

Koplar til %s

%d bloggarar likar dette: